Raadsel

In mijn innerlijk word ik niet alleen licht en warmte gewaar, maar voel ik ook de mogelijkheid om mijn denken sterker en sterker te maken, zo dat het steeds meer in staat raakt om het levensraadsel te verlichten. De raadsels die het leven me opgeeft kunnen worden opgelost door deze straling vanuit mijn ziele-zon.  Daardoor voel ik de gave dat ik het mysterie van het leven steeds meer kan doorzien, waarop ik al zo lang heb gehoopt, dat ik moest vrezen dat de vleugels van mijn verlangen zouden worden verlamd…

Herfst

Onze weg ligt nu in de omgekeerde richting. We verliezen onszelf niet aan de wereld maar we vinden onszelf steeds meer in de diepten van ons wezen. Er ontwaakt een zelfaanschouwing en we hebben een verlangend voorgevoel dat er ooit een tijd zal komen dat we onszelf zullen vinden door onszelf te aanschouwen.

Michael

Nu we terugkeren naar ons lichaam, na de zomertijd, voegen we ons bij de natuur van het eigen lichaam. We kunnen de nabijheid van moeder natuur voelen, want we zijn een deel van haar voor zover als we geïncarneerd zijn. De wil draagt haar wordt hier gezegd. We moeten ons dus niet voorstellen dat de natuur de wilskracht draagt, maar dat het wilswezen de natuur draagt – wat een groot verschil betekent. En deze wil, die in het geheel niet materieel is zal de drijfveren van de geest stalen. Door deze machtige energie in de spirituele activiteit te brengen komt de zelfverzekerdheid op, en we zullen in staat zijn om onszelf werkelijke door onszelf in onszelf te dragen.

De diepten van de ziel moeten waken

In het voorjaar en de zomer hebben we onszelf verloren aan het licht van de wereld, we hebben het overgegeven om het te laten groeien, zonder daar zelf iets aan te doen. Nu hebben we het zelf weer ontvangen en het wordt elke week lichter. Hoe meer duisternis buiten, des te sterker wordt het innerlijke licht. Het hoogtepunt bereikt dit met Kerstmis. Wanneer we naar buiten kijken kan dit een droevig gevoel geven omdat de dagen korter worden en de herfst komt. Maar dit is niets vergeleken met de vreugde van het verlichten van ruimte en tijd met het innerlijk groeiende licht. De zomer zal steeds meer in het innerlijk komen, terwijl het buiten winter is.

Vrucht van de wil

Nu komt de tijd van de steeds toenemende activiteit van de ziel. In de lente en de zomer moesten we ons aan de wereld overgeven, nu geeft de wereld zich aan ons – maar we zullen in toenemende mate innerlijk actief moeten worden. We kunnen niet wachten tot de kracht uit de wereldgeest ons het zelfbewustzijn brengt. We moeten ons scheppen door actief te zijn – zonder verlangen naar innerlijk rusten. Alleen dan beroert de wereldgeest de mensengeest en brengt licht in de ziel die duister zou blijven als zij passief zou willen blijven.

Overgave van de zomer aan mij…

Van het begin van mijn bezig zijn met deze spreuken, dat is inmiddels al meer dan dertig jaar, heeft deze spreuk in de tweede week van september mij diep geroerd, als een teken van het begin van de periode in het jaar waarin de ziel actief wordt en waar in de uiterlijke wereld de zintuigschijn gedempt raakt. Sluiers mengen zich met het zonlicht – het is een van de mooiste ervaringen die er zijn… Je voelt de geweldige oproep: Gnothi seauton! Oh mens! Ken Uzelf! Het licht van de wereld keert zich geleidelijk naar binnen, de zomer gaat weg en de herfst begint de schoonheid te openbaren. De zomer heeft aan mij zichzelf gegeven! De zomer leeft verder in mijn ziel en met dit innerlijke licht kan ik de opstanding van de geest vinden!

Licht van de ziel

Nu breekt de tijd aan waarin het licht van de wereld, waarin we ons in de zomer hebben uitgegoten, terugkeert in het innerlijk van de mens. Het wereldlicht wordt licht van de ziel, steeds meer innerlijk beleefd. Van daaruit draagt het het licht tot in de diepten van de geest. Zoals buiten de vruchten beginnen te rijpen, zo rijpen ze ook innerlijk. Maar daar brengen ze geen materiële vruchten voort, het zijn spirituele vruchten die rijpen. Uit het wereldzelf rijpt het mensenzelf, in het verloop van tijd.

Innerlijke vrucht

Het geestgeschenk in het innerlijk van de ziel kan nu steeds duidelijker worden beleefd, en ik kan voelen hoe het steeds meer groeit en vrucht draagt, hoe het me mij geeft, terwijl het sterker wordt. Het is niet het denken dat deze macht erkent, ook is het niet het alledaagse voelen. Het is een voorgevoel, een vermoeden dat in het innerlijk weeft, als een werkelijkheid die daar lichtvol actief is en die de macht van de zelfheid tot rijpen brengt.

Mijn Zijn

In deze weekspreuk kunnen we het principe van het egoïsme diep voelen – en tevens de overwinning van het egoïsme dat in deze week een feit wordt. Het zelf heeft zichzelf verloren – en dat is bereikt in de weken na Pasen tot nu, in Augustus.

Herinneren

Het geestelijke geschenk is nu in mijn ziel en ik moet mij ontwikkelen om het mijn herinnering te kunnen omsluiten. Het is een spirituele daad die hier moet worden verricht. Herinnering is niet slechts inhoud, het is ook een vaardigheid. Ik moet nu trachten om deze vaardigheid ertoe te gebruiken om dit spirituele geschenk te omhullen. Dit doen zal de krachten van mijn ziel versterken en ze wekken in mijn innerlijk. Het herinneren van het geestgeschenk zal mij aan mijzelf schenken terwijl ik steeds meer mijzelf word.