Ave verum corpus – Mens tussen hemel en aarde
Beeld voor het lichaam dat een juist evenwicht kent tussen materie en geest, een lichaam dat geheel en al zuiver is, een lichaam zoals het waarachtig menselijk is, is beleefbaar in het bekende wonderschone kleine muziekstuk van Mozart, het Ave verum corpus. Elk van de drie dagen in Samaya werd afgesloten met het zingen van deze muziek, eerst oefenend, maar op de derde dag toch in een mooie samenklank.
Ruimte en tijd
Onze zintuigervaringen, gedachten en begrippen zijn gebaseerd op een leven in de ruimte. Onze voorstellingen zijn ruimtelijk van aard. Wanneer we op ons horloge kijken, wordt ook de tijd gevisualiseerd in een ruimtelijke vorm – voor zover we nog een wijzerplaats met de twaalf uren hebben. Ruimte is een soort werkelijkheid voor ons; tijd is veel minder een werkelijkheid. We moeten uiteraard leven met de tijd, het is een nogal dwingend medium, maar we hebben er geen duidelijk zintuig voor, zoals het oog voor de doorlichte ruimte om ons heen. Er zijn mensen met een goed tijdsgevoel, anderen hebben dat veel minder, komen bijvoorbeeld altijd te laat. Of nu tijd toch iets werkelijks is, of dat het een menselijk bedenksel is, een bedachte indeling om dag en nacht in te delen – dat is niet zonder meer duidelijk.
Bedreigde menselijkheid
In Bern heb ik op Palmzondag ’s middags een voordracht met aansluitende oefening gehouden over het thema bedreigde menselijkheid. In de aankondiging stond de vraag wat de wereldwijde conflicten met ons te doen hebben en wat ze individueel van ons eisen.
Ken uzelf!
De menselijke blik is voortdurend naar buiten gericht en wanneer ze naar binnen kijkt is dat doorgaans om de eigen eer te bekijken en zo nodig te redden. Je kunt dat natuurlijk ook anders formuleren, je kunt er ook mooiere woorden voor vinden. Maar de zelfkennis is in elk geval doorgaans niet objectief. Dat wil zeggen dat je als mens jezelf niet als object bekijkt, maar dat je met je subject je subject beschouwt.
De Wijsheid is een vrouw
Niet alle vrouwen zijn wijs, maar de wijsheid is een vrouwelijke gestalte. Ze leeft als kwaliteit in mannen én vrouwen die haar zoeken. Ze staat klaar om elk mensenverstand om te vormen in wijze zekerheid – áls je haar vraagt, áls je haar lief hebt, áls je haar zoekt.
Lentebazaar 2
Het hele leven verloopt in tegenstellingen. Zo ook de lentebazaar. De voorbereidingen liepen al sedert november, in overleg met de school waar die zou worden gehouden, maar twee weken voor de uiteindelijke datum kwam de gastheer – de Rudolf Steiner School in Breda – plotseling op het idee, dat de bazaar misschien wel een concurrent zou zijn voor de twee of drie maanden later geplande lentemarkt van de school zelf, die een verplicht evenement is voor de leerlingen. Dat vormde een fikse tegenwind in deze lente…
Lentebazaar in Breda
Deze en de volgende week zal ik mijn reflecterende aandacht geven aan een evenement dat georganiseerd wordt door de kring van vrienden van mijn werk. In 2012 ontstond deze kring om financiële steun te geven voor het werk dat ik doe. Eenentwintig jaar geleden publiceerde ik mijn eerste boek ‘Zoek het licht dat opgaat in het westen’. Het is gebaseerd op mijn spirituele ervaringen met de wetenschap van de Heilige Graal. De titel van het boek verwijst naar het zoeken naar de Heilige Graal, naar het gevonden worden door de Heilige Graal. Dit boek zie ik nog steeds als de kiem van mijn werk, die sindsdien is gaan groeien en bloeien sindsdien in meer dan dertig boeken, zowel in romans als in spiritueel-filosofische thema’s. Veel boeken zijn eveneens in het Duits verkrijgbaar en het derde boek in het Engels komt binnenkort uit.
Wat is de mens? (2)
De ouverture van deze blogteksten was de vraag: Wat is de mens? De eerste reflecties hadden als onderwerp de evolutie, de lichamelijke openbaring van de mens. Ik wil de vraag nu opnieuw stellen, maar meer in innerlijke zin. Martin Buber (1878 – 1965, Joodse Oostenrijkse godsdienstfilosoof) had bijzonder mooie gedachten over deze vraag, culminerend in het boek ‘Het dialogische Principe’, met daarin het gedeelte ‘Ik en Gij’. Daar beschrijft hij de ontmoeting van het Ik en het Gij, in woorden of zwijgend, als een wonderbaarlijk mystiek proces van ware liefde, waar alle egoïsme is overwonnen. Dit kan ook optreden tussen mensen die elkaar voor het eerst ontmoeten. Een citaat:
De publieke opinie
Wanneer je een indrukwekkend bericht verneemt, bijvoorbeeld van terechtstellingen op grond van religieuze overtuigingen, dan voel je direct bepaalde reacties in je opkomen. Maar de eerste reactie zou moeten zijn dat je je afvraagt: Is dit werkelijk waar, en zo ja, is dan de betekenis die mij wordt bericht ook waar? Word ik door bepaalde berichtgeving niet in een bepaalde richting gestuurd, die me zegt hoe ik moet denken en voelen? Ik wil hier niet alle nieuwsberichten betwijfelen of verdenken van dubbele betekenis. Ik wil alleen wijzen op het feit dat er direct een oordeel op komt, en dat de noodzakelijke eerste vraag wordt overgeslagen: Kan ik alle informatie uit de media wel vertrouwen? Natuurlijk kan ik dat niet! Maar dat betekent ook weer niet dat alle informatie onjuist is. Ik zal dus een soort nieuw zintuig moeten ontwikkelen om het onderscheid te kunnen maken.
De Walkuren
In ‘Die Walküre’ word de oude Germaanse mythologie getoond. Op ontroerende wijze wordt de scheiding getoond tussen de God Wodan en zijn liefste dochter Brünnhilde. In de dramatische scènes wordt duidelijk dat alles op aarde, tussen mensen, door de Goden wordt gedirigeerd. Een man kan menen dat hij zijn tegenstander heeft overwonnen – hij kan dit slechts doordat hij tijdens zijn dappere strijd de hulp van de Goden krijgt.