Corona
Sinds Corona heb ik gevoelens die niet mee willen gaan met de gang van zaken. Het is raadselachtig. Maar dan lees ik de volgende passage in GA 254, p. 179 van Rudolf Steiner. En dat is precies wat het is, ook al is het eindresultaat verre van duidelijk, de hele aangelegenheid moet zich nog ontvouwen.
De kroon
Deze keer enige reflecties op het thema dat iedereen bezig lijkt te houden: Corona. Bij electronenmicroscopisch onderzoek lijkt het virus op een kroontje, en kreeg de naam Corona. Het zal vast geen toeval zijn dat juist die naam ook nog een andere betekenis heeft: het menselijke ik, de kroon op de natuurlijke schepping, en de apocalyptische belofte voor het zesde cultuurtijdperk.
Eurythmie
De eurythmie is een kunstvorm die bij het grote publiek nauwelijks bekend is. De bekendheid bestaat eigenlijk alleen bij mensen die op de vrije school hebben gezeten, waar dit een meestal niet geliefd kunstvak was en hier en daar nog is – en bij de antroposofen die deze kunstvorm min of meer terecht als een specifiek antroposofische zien.
Metamorfose van het bewustzijn
Telkens komt er opnieuw een moment waarin ik meen dat het noodzakelijk is om erop te wijzen, dat we in onze tijd zelfstandig, in vrijheid, zouden moeten willen werken aan de transformatie van ons bewustzijn. Ik geloof niet aan spontane veranderingen, de mogelijkheid daartoe ligt in het verleden. In de moderne tijd wordt op onze wilsinzet gerekend, en die is vrij, je kan het doen of ook niet. Of je het wilt doen hangt samen met het inzicht dat je hebt. En dat inzicht verwerft ieder mens zelf, daar is geen dwang mogelijk. Of ik het begrip van de cirkel begrijp berust op mijn wil tot inzicht. Als ik het vertik om ernaar te kijken, heb ik het inzicht niet. Niemand kan me dwingen. Misschien nog wel om ernaar te kijken, maar om echt tot begrip te komen – daar is geen dwang mogelijk.
De kracht van de herinnering
Deze week voelen we de voorbode van de lente. Het heldere denken dat we in de wintertijd hebben ontwikkeld dreigt nu verdoofd te raken door de beginnende groei in de natuur. Maar met onze wilskracht kunnen we ons herinneren aan onze winter-kracht en hierdoor zelfs een versterking van het schouwen bereiken.
Het Boze – 2
Ieder mens kent het boze zoals hij zich zelf kent, want het laat niemand onberoerd. De heiligen kennen het ook, zij kennen het nog beter dan de ‘zondaars’, omdat het in hen bewust wordt. Een paar jaar geleden publiceerde ik een aantal teksten over het boze en liet ik de grote denkers en religieuze leraren aan het woord.
Angst en schrik en de media – het Corona virus
Wat kunnen we zelf doen om ons te beschermen tegen dit fysieke en psychische virus dat het Corona virus is?
Ernst en spel
Maar het leven op aarde is ook iets lijdends. Het kleine kind brengt ons de hemel op aarde, maar geeft ons ook veel te doen. Het is niet alleen lief en aardig, het is ook nog eens huilerig op onaangename uren, wil onze aandacht als we eindelijk rustig zitten, houdt niet van het eten dat we gekookt hebben, houdt ons de hele nacht wakker, enz… En als het groter wordt, steekt het zijn vingers in de stopcontacten, balanceert het op de trap, gooit de lege beker op de grond, of zelfs de volle… Het wil wat het niet mag, en doet niet wat het zou moeten doen. Het schreeuwt luid in de supermarkt, gaat zitten en wil niet meer mee, maakt je te schande voor de hele wereld. Is dit de kleine engel waar we zoveel respect voor moeten hebben?
Kinderlijke volmaaktheid
Bij de dood legt de mens zijn lichaam, zijn woning, af en moet hij eraan wennen om zonder lichaam in zijn nieuwe lichaam in te trekken. We weten uit de geesteswetenschap dat het de koren van de hogere hiërarchieën zijn die dan de functie van het aardse lichaam overnemen en het thuis vormen. Men moet op een levendige manier over dergelijke processen nadenken als men wil dat ze meer betekenen dan schema’s en fantomen.
Het kleine kind
Op verschillende manieren heb ik geprobeerd onder woorden te brengen wat een kind eigenlijk is en hoe je als volwassene in de opvoeding daar mee om zou moeten gaan. De volwassene heeft echter doorgaans totaal geen begrip voor de ontaarding die de mens in de groei naar de volwassenheid doormaakt. Daardoor ziet hij of zij ook niet hoe ontaard de opvoeding is die de kinderen wordt aangedaan.