Nu heb ik de vorige keer over een eerste scenario gesproken en een stukje uit een voordracht van Rudolf Steiner voorgelezen, waarin hij benadrukt dat wanneer de mensen de uiterlijke gebeurtenissen zuiver uiterlijk vervolgen en ook met het verstand uiterlijk combineren, er geen einde zal komen aan de chaos en de oorlogen in de wereld. En dat het nodig is dat de mensheid, wij, zo ver komen dat we een vaardigheid ontwikkelen om niet alleen te blijven stilstaan bij datgene wat de zintuigen en het verstand ons te bieden hebben, maar dat we een vermogen ontwikkelen om het geestelijke daarin gewaar te worden. Nou is dat natuurlijk iets – ik neem aan dat de meeste mensen die naar deze video’s kijken, luisteren dat die het geestelijke aspect al wel hebben aangenomen, dat er niet een geloof, maar een weten bestaat dat je in een wereld leeft en dat je als mens een mens bent die niet zo is zoals de zintuigen en het verstand alleen maar laten zien, maar dat er een geestelijke realiteit is die daarin zich openbaart.

Ik neem aan dat de meeste mensen die deze video’s bekijken daar wel van overtuigd zijn, maar een heel groot deel van de mensheid is daar natuurlijk helemaal niet van overtuigd en bespot dat ook, of wordt er en dat is, denk ik, het allerbelangrijkste. bang van. Want het is natuurlijk zo dat het geestelijke iets onzichtbaars is en het wordt min of meer ook terecht geassocieerd met het doodgaan. De geest, het wordt natuurlijk ook geassocieerd met allerlei akelige geesten, met geestverschijningen, met spoken bij wijze van spreken, met spiritisme, allemaal uitingen van een geestelijk bestaan waar je angst voor kunt hebben. En dat is natuurlijk helemaal niet waar dit over gaat, wanneer Rudolf Steiner over de geest spreekt. Deze dingen zijn eerder materialisaties van het geestbestaan en hebben helemaal niets in feite met de geest te doen.

De geest is de geestelijke orde die in alle verschijnselen werkzaam is. En wanneer je een mens tegenkomt, dan heb je natuurlijk van nature de neiging om te zien hoe hij of zij eruitziet, te luisteren naar de stem, te luisteren naar de emoties die je ook zelf hebt. Tot zover gaat de waarneming en ja, dat je daar nou bij stil zou staan, dat er een geestelijke individualiteit in werkzaam is die door vele incarnaties heen gegaan is en nu op dit punt tegenover jou staat? Ja, dat kan je dan misschien nog denken, dat is dan meestal achteraf dat je dat denkt, maar dat je dit ook werkelijk gewaar wordt, is natuurlijk toch nog iets anders. En dat speelt ons natuurlijk wel parten, ook dat de grote wereld met de geest eigenlijk niets te doen wil hebben.

En ja, dan kan je zeggen: daar speelt de angst de hoofdrol, dat is ook zo, maar dat neemt dan niet weg dat we dan wel in een situatie zitten waarin de angst regeert. Want mensen willen niet denken aan dat er een onzichtbare regent, een regie, een orde werkzaam is, die zich uit in het bestaan op aarde, en waar de mens zich ofwel in voegt, maar waar hij zich ook tegen kan keren. En hij kan in die orde, vanuit de vrijheid die we hebben, ook wel werkelijk proberen om daar chaos in te brengen. Verder is het natuurlijk zo dat de publieke opinie zo gestemd is dat wanneer je zoekt met het denken naar diepere processen in datgene wat je met ogen en oren ziet en met het verstand denkt, dat je dan al gauw als complotdenker wordt weggezet.

En voorlopig is dat nog enigszins spottend; dan ben je een zielig figuur, maar er zit natuurlijk wel een tendens in om dat geleidelijk aan om te vormen tot iets misdadigs. Dat, wanneer je als mens niet stilstaat alleen maar bij zintuig en verstand, en dan vooral liefst zoals dat wordt gemanipuleerd – dan ben ik alweer een complotdenker – als je daar niet bij blijft stilstaan en je gaat iets verder, en je zoekt naar processen die in dat zintuiglijke met het verstand begrepen leven als drijvende als aandrijvende kracht aanwezig is, dan word je dus geleidelijk aan, en dat zullen we in de toekomst hopelijk niet, maar het lijkt er wel op dat het die kant op gaat, word je als een gevaarlijk persoon aangemerkt.

Je mag dus eigenlijk niet zoeken naar dieperliggende processen die niet zonder meer zo zichtbaar zijn, en wat er zichtbaar is, wordt natuurlijk door de media aangegrepen om te manipuleren, zodat wij als burgers, als krantenlezers, als mensen die ja, eigenlijk slachtoffer zijn van die media, dat wij geleidelijk aan een bepaald soort oordeel in ons vormen. En er wordt natuurlijk heel veel moeite gedaan van andere kanten om daar tegen op te staan, maar of dat dan ook werkelijk het doordringen tot het geestelijke bestaan is, dat moet je dan ook nog altijd afvragen. Dus het is niet zo eenvoudig. Je kan natuurlijk zeggen: ja, we moeten dus de geestelijke realiteit in het aardebestaan leren aannemen en leren gewaar worden. Dan heb je dat gezegd, je hebt het gelezen, je weet het, dat is dan zoals ik gezegd heb, het eerste scenario.

Maar wat heb je aan zo’n scenario als je niet vervolgens ook daadkracht daarbij voegt? En dan bedoel ik niet daadkracht in de zin van dat je de straat op gaat om het te verkondigen, maar ik bedoel daadkracht, dat je het ook werkelijk probeert te realiseren, anders heb je natuurlijk aan al die mooie woorden niets. En ik weet natuurlijk tegelijkertijd dat dat echt niet makkelijk is om dat te realiseren, maar je kunt wel in alle gewaarwordingen die er bijvoorbeeld vanuit de media naar je toe komen, een extra zintuig ontwikkelen om daarin iets te zien, iets gewaar te worden wat verder gaat dan wat je zo 1 2 3 daaruit opmaakt en wat ook verder gaat dan wat je vanuit alle nieuwsmedia te horen krijgt.

Ik heb dat in de tijd van de coronacrisis, zo noem ik het dan maar, want dat was het natuurlijk, in ieder geval, heb ik dat heel sterk gemerkt. dat wanneer je nauwgezet alle informatie volgt, dat je dan van stap naar stap eigenlijk de draad kwijtraakt. Er zit geen draad tussen de ene en de andere stap. Je hoort dit, en een gevolg zou zijn een aantal mogelijkheden. Dan komt de volgende stap en die past niet in dat aantal mogelijkheden; het is totaal iets anders, het heeft geen grond en je wil dan graag weten: hoe komt dit nou opeens, waar komt dit vandaan? Niet op te sporen. En wanneer je die gewaarwordingen hebt, dan is een zekere waakzaamheid geboren. Dit gebeurde nu de laatste tijd ook op het wereldtoneel.

We hebben in Amerika een interessante president die bepaalde dingen werkelijk schijnt te willen, maar die natuurlijk toch met anderen ‘willen’ te maken krijgt, die iets anders willen dan hij. En dus moet merken dat dat zomaar niet gaat. Wanneer je dan bijvoorbeeld denkt aan die legendarische ontmoeting van Zelensky en Trump in de Oval Office in het voorjaar, februari was het geloof ik, dan was daar eigenlijk het grote punt waarover men viel, dat was de min of meer eis van Zelensky om veiligheidsgaranties te krijgen. Dat was eigenlijk niet aan de orde; dat was heel duidelijk. Ik heb dat toen ook in een video gezegd: daar had hij niet over moeten beginnen. Dat was eigenlijk waardoor het helemaal in de fout ging.

Nu, laat ik zeggen, vervolgens komt er een hele lange tijd heen en weer gepraat, en gebel en gekibbel van alle kanten over staakt het vuren. Het is duidelijk dat dat vanuit Rusland niet gewild wordt, die veiligheidsgaranties ook niet. Dus daar komt geen schot in. Op een gegeven moment zegt Trump dan: dan moet ik toch sancties gaan opleggen. Maar op het moment dat die termijn verstreken is en dat hij dus die sancties zou opleggen, komt er opeens het bericht dat er een topoverleg komt in Alaska tussen Trump en Poetin. Ja, als dat je dan niet verbaast, dan weet ik het ook niet meer wat je dan wel zou verbazen. En natuurlijk zijn daar heel veel theorieën over van het komt hierdoor en het komt daardoor en het is dit en het is dat.

Maar daar wil ik vanaf zien; ik wil graag het wonderlijke schouwspel op me laten inwerken, dat iets wat helemaal niet aan de orde was, opeens gebeurt. Dan denk je: nou ja goed, het is een, dat zou wel een min of meer kunstmatig geheel worden, want Trump wil wel, maar Poetin lijkt niet te willen. Maar hij komt toch. Tijd winnen? Je kan van allerlei dingen denken, maar het merkwaardige is dat die top beëindigd wordt en dat er vervolgens alleen nog maar sprake is van veiligheidsgaranties. Niet meer over staat het vuren, dat is opeens niet meer, terwijl tijdens de top of vlak voor dat die begon zei Trump nog tegen een verslaggever: Ja, ik hoop dat dat ervan gaat komen, dat staakt-het-vuren. En zo niet, dan vind ik, zal ik dat niet leuk vinden.

Maar vervolgens komt het er niet en wordt het ook niet meer een onderwerp van gesprek, maar wordt het de veiligheidsgaranties die onderwerp van gesprek worden. Dat zou je toch moeten verbazen. En dan het feit dat dat zo gaat, maakt dat je er niets meer van snapt. En dat je er niets meer van snapt, dat wijst erop dat er een process gaande is dat wij niet te horen krijgen, waar wij geen idee van hebben. Dan komen de Europese leiders op, want die moeten erbij. En natuurlijk moet Zelensky er ook bij. Dus ze gaan met z’n allen naar Amerika, naar de president. En nou kom ik op het punt wat ik eigenlijk zeggen wil: Er was een foto op een gegeven moment waar je ziet dat Zelensky en Trump voorop lopen en de Europese leiders in een staart, als het ware, daar achteraan.

Zo’n merkwaardig beeld. Natuurlijk, het is gewoon zo, ging het gewoon, kun je zeggen. Maar voor mij zag het uit als de rattenvanger van Hamelen. Daar is iemand die lokt een heel stel wezens achter zich aan met fluitspel. En ja, eerst zijn het de ratten. Dan wordt hij niet bedankt, die rattenvanger. Dan is hij kwaad, en dan komt hij terug. En dan zijn het de kinderen die meegelokt. worden. Doet u er maar mee wat u wilt. Helemaal vatten doe ik het ook niet, maar zo ziet het er wel uit. Dus daar is iets wat wij niet te horen krijgen, wat achter de verschijnselen die wij zien zich afspeelt. En zoals dat het geval is, zo moet je je ook voorstellen dat daarachter nog een geestelijke realiteit is die in feite de dienst uitmaakt.

Wij kunnen verwarring stichten, en we kunnen dienstbaar zijn aan de geest, en we kunnen een spaak in de wielen steken. Maar uiteindelijk hebben we het zeggen natuurlijk niet. En die processen die achter de realiteit liggen, die je ziet, en zelfs nog achter dat wat je daarachter vermoedt, hoewel je het niet kan begrijpen, daar moeten we ons bewustzijn op leren richten. Dat speelt zich natuurlijk gedeeltelijk nog af in het gebied van de complotten. Je kunt je voorstellen, je kan een scenario schrijven, maar zonder daadkracht komt dat scenario er natuurlijk nooit. Dus je kunt je voorstellen, als je een scenario bedenkt dat dat goed zou zijn en dat je daar zo en zo zou moeten handelen, dan moet je wel zorgen dat je dan ook daar klaar voor bent en dat je het ook zo organiseert, dat het ook zo gaat zoals dat scenario voorschrijft.

Dat geldt natuurlijk voor het eerste scenario, namelijk dat je het geestelijke in de wereldprocessen probeert te vatten en u ziet wel, ik kan dat helemaal niet exact beschrijven en toch is het zo dat je in dat wat ik nu beschreven heb wel degelijk de werking voelt van bepaalde denkprocessen die daarin werkzaam zijn waardoor het zo gedaan wordt als het gedaan wordt. En dat is niet een complot, dat kan bijvoorbeeld heel goed zijn dat het iets persoonlijks is. De kranten staan er vol van: Trump wil de Nobelprijs voor de vrede en daarom doet hij dat allemaal. Nou ja, als het hem lukt, is dat fijn dat hij zo’n impuls heeft, al is hij nog zo egoïstisch. Je kunt van alles aan geestimpulsen, aan zielenimpulsen, menen te zien, maar het is natuurlijk in feite, het heeft vooral te maken met de onnavolgbaarheid van de gebeurtenissen. Dat de dingen zo anders opeens zijn dan ze steeds zijn geweest, dat je daarin voelt wat er aan de hand is, al kun je het niet precies met woorden uitdrukken. En zo kun je je voorstellen dat er in de wereld bepaalde groeperingen zijn die iets nodig vinden, die iets willen en die om dat door te zetten bepaalde scenario’s schrijven, maar die dan ook met daadkracht kunnen vervullen, zodat het ook gebeurt wat zij, of in ieder geval geprobeerd wordt dat het gebeurt. Nou, wat ik nou eigenlijk alleen maar wil zeggen, en ik heb daar heel veel woorden aan besteed. is dat welk scenario je ook schrijft, dat heeft natuurlijk helemaal geen zin als je het niet wilt realiseren.

En dat eerste scenario, namelijk dat alle volgende scenario’s eigenlijk geen zin hebben wanneer je niet dat eerste scenario ernstig neemt, namelijk: zie in de wereldgebeurtenissen meer dan wat de zintuigen en het verstand je bieden, en begin in ieder geval ermee je bewust te zijn dat dat zo is. Dat je het dan nog niet vat of dat je het niet gewaar wordt, dat is een volgende stap. Dat kan je ook niet afdwingen. Maar het besef dat in dat wat wij aangediend krijgen aan zintuigelijke indrukken en aan verstandelijke overwegingen. dat dat het niet is, dat je verder moet kijken en in ieder geval verder moet vermoeden. Dat is in feite het eerste scenario en dat kun je oefenen. Je kunt met grote opmerkzaamheid de gebeurtenissen vervolgen waarbij je een vertrouwen kunt hebben dat ook als je niet zoveel krant leest of filmpjes kijkt of wat ook, dat je toch precies dat onder ogen krijgt wat je nodig hebt. Wanneer je dat opmerkzaam vervolgt, dan is het van belang dat je de continuïteit daarin gewaar wordt. En die word je bijna nooit gewaar; dat is bijna altijd fragmentarisch wat je aangediend krijgt. En daarin, in dat gebrek aan continuïteit, daar ligt de poort naar het gewaarworden van de geestelijke werking in de gebeurtenissen. Dat is wat ik vandaag wilde uitspreken.