De ongenode gast die dronken en wel na het gastmaal binnen komt is Alkibiades. Deze beklaagt zich over Socrates, maar roemt hem ook in alle toonaarden. Hij beklaagt zich erover dat Socrates op geen enkele wijze te verleiden was tot een lichamelijk liefdesspel, waardoor Alkibiades de afgewezen minnaar werd… Maar hij beschrijft hem tevens in al zijn glorie tijdens een gezamelijk krijgstoneel, en wel als volgt:

‘Het is trouwens zeer de moeite waard om tijdens de vlucht op Sokrates te blijven letten, zoals in Delion. Toevallig had ik toen een paard tot mijn beschikking. In grote wanorde trokken de soldaten zich terug. Hij was samen met Laches te voet en met volle bepakking. Zodra ik hen zag en bereikte, maakte ik hun natuurlijk duidelijk dat ze zich geen zorgen hoefden te maken en dat ik ze niet in de steek zou laten. Toen kreeg ik van Sokrates eigenlijk een nog sterker staaltje te zien dan in Potidaia. Ik hoefde te paard nergens bang voor te zijn. Om te beginnen was hij Laches de baas in vastberadenheid. Vervolgens leek hij me – om jou te citeren, Aristophanes – daar net zo te lopen als hier ‘met ferme stap en aan alle kanten ogen’; rustig hield hij de bewegingen van vriend en vijand in de gaten en voor iedereen was het overduidelijk dat het slecht zou aflopen met wie zich al te dicht in zijn buurt zou wagen. Zo kwam hij er zijn makkers ongedeerd af. Want meestal grijpt de vijand lieden die zich zo’n houding aanmeten niet, ze grijpen liever hen die hals over kop vluchten. ‘(vertaling ars floreat)

Later komen er nog meer gasten, er wordt gedronken, velen slapen ter plekke in, alleen Socrates blijft wakker met Agathoon en Aristophanes. Ze drinken uit dezelfde beker en Socrates houdt het gesprek gaande, bewerend dat een komedie-dichter ook een tragedie moet kunnen schrijven en een tragedie-dichter een komedie. De andere twee vallen tenslotte ook in slaap en:

‘Sokrates dekte hen toe, stond op en ging, zoals gewoonlijk in gezelschap van Aristodemos, naar het lyceum waar hij een bad nam, om de dag vervolgens door te brengen zoals hij gewend was, en ’s avonds thuis te gaan uitrusten.’

Socrates door Mieke Mosmuller