De vraag is, hebben gedachten kacht? We proberen natuurlijk mee te denken met de Wereldgebeurtenissen. En de vraag is of dat ook iets verandert aan het wereldgebeuren wanneer we dat zo doen. Ik geloof dat wanneer je met het gewone meer associatieve denken meedenkt, dat dat dan niet veel effect heeft. De alledaagse gedachten, daar grijp je als het ware zo doorheen, die hebben weinig, geen kracht. In elk geval geen kracht die in het wereldgebeuren iets te betekenen heeft. Maar het is natuurlijk aan de andere kant zo dat het wel bekend is – en dat is ook in niet zozeer spirituele richtingen bekend – dat wanneer je met je gedachten Iets wil, dat dat wel degelijk een kracht genereert die dan ook helpt, dat dat gebeurt wat je wil. Er is uit het, Ik geloof het begin van de 20e eeuw een beweging ontstaan van mensen die ervan overtuigd zijn dat je geluk kunt denken. Dat je ook rijkdom kunt denken, wanneer je maar sterk genoeg ervan overtuigd bent en dat ook telkens in je gedachten onderstreept. dat dat gaat gebeuren. Dat heeft uiteindelijk. geloof ik, geleid tot het boekje – en de hele beweging daaromheen – The Secret, waarin een concrete weg beschreven staat hoe je door positieve bevestiging je lot in zekere zin in de hand neemt.

Een ander voorbeeld, meer op het gebied van de gezondheid, is de beweging die door Louise Hay in de wereld gebracht is. Die toch eigenlijk ook daardoor, doordat ze voor elke kwaal bepaalde oorzaken in het zielenleven aangeeft, en bepaalde affirmaties geeft die je kunt denken of desnoods ook spreken tot jezelf, die dan zo omvormend werken, dat je daar beter van zou kunnen worden. Dat zijn in het meer uiterlijke leven toch bekende bewegingen die ervan uitgaan dat gedachten kracht hebben. En dat wordt misschien door de ja, laat ik maar zeggen, reguliere bewegingen niet erkend. Dat lijkt althans zo, maar ik geloof dat het ook in die reguliere bewegingen. dat daar wel van uitgegaan wordt dat je met bepaalde gedachten toch resultaten kunt boeken. En dat is natuurlijk een gevaarlijk gebied. Want wanneer je dat werkelijk zou weten te betrekken en je bent niet morel, wat zou je dan misschien teweeg kunnen brengen met een cultuur van je gedachtenkracht?

Ik heb toen ik noodzakelijkerwijs met de corona crisis bezighield. een document gevonden van de Rockefeller Foundation, die in 2010 een rapport heeft uitgebracht van een bijeenkomst waarin bepaalde scenario’s voor de toekomst worden uitgedacht. Die worden werkelijk uitgedacht. En daarin staat een scenario voor een zekere lockstep. En dat is een scenario van beleid zou je kunnen zeggen dat bedacht is voor een mogelijk ooit optredende pandemie. Maar die wordt dan als concreet beschreven en wel plaatsvindend in 2018. Nou ja, dat hele scenario gebeuren wordt voorafgegaan door een verklaring van degene die daar over gaat, waarom scenario’s? En er wordt natuurlijk meer besproken dat van belang is waarover mensen zich vooraf bezighouden met bepaalde dingen, die ooit zouden kunnen gebeuren en waar dan vooraf bedacht wordt wat je bij zo’n scenario, wat je voor een scenario moet schrijven eigenlijk -om dat goed te begeleiden. Wanneer je dan leest hoe dat voor die pandemie beschreven wordt. dan kom je tot je grote verbazing tot de conclusie dat daar exact beschreven staat wat wij vervolgens in 2020 en de jaren daarna hebben meegemaakt. En dan is natuurlijk de vraag. Of tenminste, dan is het eigenlijk geen vraag meer, voor mij is dat dan een aanwijzing. Dat men tussen aanhalingstekens. door het schrijven van scenario’s toch de toekomst een zekere vorm geeft. Verder zou het gaan als je zou zeggen: doordat daar zo sterk aan gedacht is, gebeurt het ook. Kun je je ook nog afvragen. Maar dat wordt natuurlijk zo niet gesteld. Dat wordt gesteld: als het ooit gebeurt, dan zouden we dat en dat en dat allemaal moeten doen. Toen gebeurde dat. Weliswaar niet in 2018, maar in 2020. En toen werd ook inderdaad dat en dat en dat allemaal gedaan.

Nu, in onze tijd, nu een paar jaar later zie je eigenlijk iets soortgelijks ontstaan. Voor kerstmis, ik heb daar toen ook een video over gemaakt: Vrede op aarde, voor kerstmis, zagen we dat de secretaris-generaal van de NATO optreedt en ervoor waarschuwt dat er meer geïnvesteerd moet gaan worden in de defensie, in het militaire apparaat, omdat er een grote dreiging is in de nabije toekomst. Nu hebben we de bijeenkomst van de NATO in Nederland gehad. En ik las een artikel over datgene wat Rutte eigenlijk drijft, nu nog steeds, om met zoveel kracht die verhoging van de bijdrage aan de defensie te willen doen doorvoeren. En dan lees je dat hij werkelijk stelt dat in Rusland een enorme beweging is om het militaire apparaat tot op een hoog niveau te ontwikkelen. En dat dat razendsnel gaat. Wanneer je dan vervolgens anderen daarover hoort, dan zeggen die: Nou ja, dat berust op waarnemingen van verschillende commissies. Maar je kunt dat niet geïsoleerd zien. Je moet toch ook daarbij betrekken de financiële toestand van Rusland. die op het moment zo slecht is en steeds slechter wordt, dat het de vraag is hoe dat verder moet. Dus dat is de andere kant. Het is natuurlijk toch altijd van belang dat je het geheel probeert te zien en niet alleen afgaat op bepaalde waarnemingen die dan toch betrekkelijk zijn.

Maar goed. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat er met alle kracht gesuggereerd wordt dat wij bang moeten zijn voor een oorlog. De vraag is, die angstgedachten hebben natuurlijk ook kracht. Roepen die uiteindelijk zo’n toestand op? Is het zo dat de kracht van de gedachten van een mensenmassa in angst gebracht voor oorlog niet uiteindelijk ook ertoe leidt dat zo’n oorlog ontstaat? En dan is de volgende vraag, moeten wij, mensen die daar anders naar kijken, moeten wij daar niet andere gedachten tegenover stellen? Ook verenigd. Er zijn natuurlijk al heel veel groepen die dat doen. Ik denk dat dat meer effect heeft uiteindelijk dan het gaan demonstreren. Hoewel het demonstreren natuurlijk bijzonder is omdat het zichtbaar wordt. Deze gedachtenexpedities van mensen worden niet zo zichtbaar. Er zijn al heel veel groepen die dat doen. Als ik dit zo meemaak, die krachtontwikkeling in de angstgedachten, dan wordt het toch wel heel duidelijk dat wij als mensen die daar anders naar kijken ons ook verenigen in angstvrije gedachten, in gedachten die voortkomen uit een overtuiging, dat de mens in wezen helemaal geen oorlogzuchtig wezen is, maar een vredelievend wezen. En dat je dat even goed kunt oproepen als de oorlogszucht die je ook kunt oproepen.

Ik las over Frankrijk over een pamflet waarin wordt opgeroepen dat jonge mensen tussen 16 en 21 jaarj zich kunnen aanmelden voor een soort cursus van een jaar. Om zich te oriënteren op de militaire missie van Frankrijk, vanwege de versterking van het militaire apparaat. Dat is gaande en wat zal dat niet teweeg brengen in de zielen van die jonge mensen. Gedachten zijn op zich niet krachtig. Maar wanneer ze verenigd worden door wil, in meerdere mensen, dan worden ze krachtig. En zo kan een angstcultuur in het gedachtenleven – dat is een soort negatieve wil – wel degelijk een effect hebben, een werking op het beloop van de wereldgebeurtenissen. En zo moeten wij daartegen in. Onze gedachten van vrede en liefde, onze gedachten van het vragen om hulp. aan de geestelijke wezens die daar uiteindelijk over gaan. Dat zullen we toch in gang moeten zetten, voor zover het niet al in gang is. Maar heel bewust, ieder mens voor zich, zou een scenario moeten schrijven voor de nabije toekomst. Een scenario dat heel anders verloopt dan wat bijvoorbeeld de secretaris-generaal van de NATO. ons voorspiegelt. Dat zijn zo mijn gedachten geweest de afgelopen twee weken. En ik zal die gedachten in de komende tijd verder vervolgen.