Ik heb de vorige keer een pleidooi gehouden voor het feit dat gedachten kracht hebben. En ik zou dat vandaag willen tegenspreken. Ik geloof sowieso dat het goed is om jezelf regelmatig tegen te spreken, maar het is nu ook wel nodig. Ik reageer daarmee ook op een aantal reacties die er gekomen zijn, ook per e-mail wat ik altijd heel interessant vind en dat helpt ook echt om het onderwerp verder gestalte te geven. Dus ik bedank iedereen hartelijk voor de reacties die er altijd verschijnen, ik lees ze ook altijd. Gedachten hebben geen kracht. Gedachten zijn spiegelingen van iets wat ooit werkelijk was, maar wat nu min of meer vervalt tot een schijnspiegeling. En dan kun je zeggen, ja goed, dat zeg jij nou, maar wie bewijst mij dat, dat dat zo is? Nou ja, dat kun je jezelf al bewijzen. Wanneer je echt goed gaat kijken naar wat nou eigenlijk in jouw gedachten werkelijk is, dan vind je in feite, nou ik wil niet zeggen helemaal niets, maar dan vind je geen dichte, aanraakbare, werkzame activiteit, zoals je die in handelingen bijvoorbeeld hebt. Daarom heeft iemand die dan zegt, nou ja, gedachten alleen zijn niet genoeg, er moeten ook daden zijn, helemaal gelijk. Want als je meent dat je alles alleen maar met gedachten zou kunnen doen, dan heb je toch niet goed gekeken naar wat gedachten nu eigenlijk precies zijn. Ze zijn zoiets als een spiegelbeeld. En dan moet je je maar voorstellen, als je voor de spiegel gaat staan, dan zie je in de spiegel je spiegelbeeld, maar je voelt je werkelijkheid voor de spiegel.

Dat ben jij en je kijkt in de spiegel en je ziet daar jezelf. Maar wat je daar ziet heeft natuurlijk verder helemaal geen mogelijkheid om uit zichzelf iets tot stand te brengen. En het is heel goed om op die manier eens naar gedachten te kijken en je af te vragen, ja, wat heeft het dan voor zin om scenario’s te schrijven en waarom zeg je dan dat scenario’s die door grote denktanks geschreven worden, ook werkzaam zijn als gedachten. Terwijl ze helemaal geen kracht hebben. Daar is een heel duidelijk antwoord op. Wanneer je met meerderen deze bijna krachteloze gedachten maar sterk genoeg en vaak genoeg denkt, dan krijgen ze natuurlijk toch een effect. Dan worden ze werkzaam.

Het zijn spiegelbeelden en waardoor het werkzaam wordt, is dan niet de gedachtekracht, maar dat is de beleving die met die gedachtekracht samenhangt. Want mensen denken niet alleen, ze voelen ook, ze beleven ook. En ook al doen ze niks, dan hebben ze toch in hun beleving nog heel veel werkzaamheid en die werkzaamheid die werkt dan. Niet de gedachten op zich, maar het beleven van de gedachten, dat is de werkzaamheid. En dan is het natuurlijk duidelijk dat er zoveel hoofden zijn als er ook zinnen zijn. Mensen denken heel verschillend over dingen en dat is niet omdat ze in de waarheid denken, maar dat is omdat ze hun belevingen hebben bij wat ze vinden. En ze denken vervolgens ook weer vanuit hun belevingen.

Daarom kun je in de wereld zo heel verschillende stromingen hebben, kun je verschillende politieke partijen hebben, kun je mensen hebben die razend enthousiast worden voor het een, terwijl anderen dat met dezelfde kracht van het gevoel afwijzen. Dat heeft met een bepaalde kwaliteit in de mens te maken die niet in het denken zit. Die zit in het beleven. In het denken vorm je gedachten meestal op grond van je gevoel, van je beleving. Daardoor hebben ze enige kracht. Maar daardoor zijn ze ook zo subjectief als wat. Dus het probleem is natuurlijk wel dat wanneer je je gedachten kracht wil geven, dat je dat meestal doet doordat je ze beleeft en dan met de subjectieve beleving aan die gedachten kracht geeft. Interessant is wat altijd weer wat Rudolf Steiner hierover zegt. En dat kun je ook in jezelf terugvinden. Wanneer je bedenkt dat, wanneer je met opzet gedachten vormt – en dat is pas denken eigenlijk, dat je je niet laat denken door wat zich zo aan je voordoet maar dat je helemaal vanuit jezelf je denken gestalte geeft – wanneer je dat doet, dan vorm je nog steeds spiegelingen. Maar het vormen op zich, in het begin, de impuls die je hebt om bepaalde dingen te denken, die is wel krachtig De impuls tot een gedachte heeft kracht, maar de gedachte zelf is een spiegeling. En het interessante is dan, dat er een weg bestaat waardoor je die spiegelingen kunt vervullen met de kracht die je sowieso altijd ontplooit, helemaal in het begin van een vorming van gedachten. Die kracht, die moesten we hebben om scenario’s te kunnen denken, dan zou er echt in de ethersfeer, in de astrale sfeer, een kracht binnenvloeien die werkzaam is. Dan is natuurlijk de vraag, hoe zou je die kracht dan kunnen mobiliseren? Dat moet natuurlijk ieder mens voor zichzelf doen. Die zou je kunnen mobiliseren doordat je je bewust wordt dat je een Impuls hebt wanneer je gaat denken. En dat noemen we meditatie. Wanneer je één gedachte neemt en je laat die, ook al is het een spiegeling, en je laat die niet zonder meer, min of meer ongedacht in je zijn, maar je begint die gedachte heel bewust, omdat jij die gedachte denken wil, als impuls, en je blijft dan met die kracht in de meditatie bij die gedachte – of je ontplooit die gedachte voortdurend opnieuw. Dan zul je merken dat je een heel ander soort denken ontwikkelt, dat je dus niet meer een denken ontwikkelt dat zich eenvoudigweg afspiegelt. Dat ontwikkel je ook eigenlijk niet, je hebt alleen de impuls en dan gaat het min of meer vanzelf. Je krijgt dan een denken dat echt vervuld is van impulskracht. Dan gaat dus eigenlijk een heel ander proces op gang komen, want dan blijf je min of meer rein zonder die eeuwige gemoedsbeleving die anders altijd het denken kleurt. Je blijft dan min of meer rein bij een zuivere meditatieve gedachte, die dan ook niet uit het gewone leven gehaald moet worden, maar die je kunt putten uit de reservoirs van de grote ingewijden, of uit de reservoirs van bijvoorbeeld het Nieuwe Testament. Wanneer je zulke gedachten met impulskracht in gang zet en dan diezelfde impulskracht als meditatieve kracht ontplooit door er alsmaar bij te willen blijven, ja dan verhef je je gedachten tot iets wat niet meer alleen spiegeling is, maar wat een soort van werkzaam, krachtig beeld wordt.

En zou je dan vervolgens in staat zijn om met zulke gedachten scenario’s voor de toekomst te denken, ja dan zou je een kans hebben dat er in de wereld werkelijk iets verandert, vooral wanneer je dat met meerdere mensen doet, tegelijk zou kunnen doen. Dat hoeft niet op hetzelfde tijdstip te zijn, maar dat kunnen wel gelijksoortige inhouden zijn waar je je samen mee bezighoudt en waardoor een ander element in dat gedachte-element binnenkomt dat ook een hele andere kwaliteit heeft. Want je kunt ervan op aan: de mensen in denktanks, de gedachten waarmee die mensen brainstormen, zijn evengoed spiegelingen. Dat zijn geen impulsgedachten. En je kunt ervan op aan dat wanneer je met heel weinig mensen erin slaagt om impulsgedachten te denken, dat je een onnoemelijk veel grotere kracht inbrengt in de wereld dan wat, laat ik maar zeggen, duizend mensen met spiegelgedachten kunnen. Dus ik zou zeggen, laten we ons bewust worden dat op zich gedachten geen kracht hebben. En dat je ofwel moet gaan handelen, dan moet je dingen gaan doen waardoor je de wereld verandert. Je kunt allerlei mogelijke dingen bedenken die je zou kunnen doen. Maar je weet tegelijkertijd natuurlijk wel hoe ongelooflijk weinig effect het heft als je, laat ik maar zeggen, alleen of in een groepje tot handeling komt. Je kunt ook in het denken tot handeling komen. Maar dan moet je dat punt vinden waar het denken altijd handeling is, namelijk in het begin. En dan alleen bij gedachten die je ook werkelijk wil denken. Alles wat zo vanzelf in je opkomt, blijft spiegeling.

Op het moment dat je met alle kracht een impuls uitvoert om iets te denken, en dat is bij een meditatie bij uitstek het geval, dan worden de gedachten uit hun spiegelingen bevrijd en vinden ze de oorsprong terug waan het denken vandaan komt. Dat wilde ik vandaag tegenover de vraag van de vorige keer stellen. Hebben gedachten kracht? Ja. Als je met veel mensen samen dezelfde gedachten kunt denken, dan hebben ze enige kracht. Maar je kunt ook zeggen, nee, gedachten zijn spiegelingen en je kunt met nog zoveel mensen hetzelfde denken, de kracht blijft dan altijd nog maar een heel klein beetje. Willen we werkelijk met gedachten iets in de wereld tot stand brengen door bijvoorbeeld scenario’s te denken, dan zullen we daarnaast een poging moeten doen om dat in gang te zetten van het denken op het spoor te komen en te beleven hoe daar de wil om te denken nog werkzaam is. Kun je die met het denken verbinden, ja, dan hebben gedachten kracht en dan kom je met je gedachten ook boven je persoonlijke belevingen uit, dan kom je in een gebied waar een objectieve wereld-wil werkzaam is. Kun je met gedachten iets goeds doen? Je zal toch eigenlijk altijd tot de handeling moeten overgaan om iets goeds te doen. Maar wanneer je het element waarin het doen leeft met het denken kunt verbinden, dan kun je zeggen, ja, gedachten hebben kracht. Ze zijn onnoemelijk sterk werkzaam, mits ze op de juiste manier met impuls worden vervuld. Tot zover.