Het is vandaag vierde zondag in de Advent en Ik wil proberen iets over de Advent en over Kerstmis te zeggen, en ook over de tijd direct daarna. Ik ging kijken wat ik een jaar geleden had opgenomen. In feite zou je kunnen zeggen, je kunt het ook herhalen. Want er gebeurt precies hetzelfde als vorig jaar. Die video droeg toen de titel Kerstmis, Vrede op aarde. En dat was bedoeld als tegenwoord tegen de boodschap die wij hadden gekregen dat we ons moesten voorbereiden op een oorlog en dat we allerlei maatregelen moesten nemen om daar goed op voorbereid te zijn. Binnen 4 of 5 jaar zou het zover zijn. En verder moet natuurlijk bijdrage voor Defensie omhoog. Dat was eigenlijk de boodschap.
Ik was toen werkelijk echt stomverbaasd dat dat nou zo nodig voor Kerstmis moest worden gezegd. Nu is het een jaar later. En warempel krijgen we een soortgelijke boodschap van dezelfde man In dezelfde functie, die opnieuw ons – Ik weet niet wat de drijfveer is, maar in ieder geval jaagt hij ons de stuipen op het lijf, door te zeggen dat Europa het volgende doel van Rusland is. Dat moeten we dan toch maar weer zien een plaats te geven. Je bent er natuurlijk zo vanaf als je zegt, nou ja, dat is uiteindelijk allemaal niet waar. Dat doen we natuurlijk ook, maar het is wel gezegd! En het is wel weer gezegd in de Advent, weer gaande naar Kerstmis. Wat ik interessant vond – ik kijk en luister zo af en toe nog wel eens graag naar Maarten van Rossem. Niet omdat ik zijn opvattingen deel, maar wat ik wel deel is de wijze waarop hij die opvattingen naar voren brengt. Dat vind ik zo verfrissend. Dat maakt helemaal niet uit wat hij zegt. Maar het gaat erom hoe hij het zegt. En deze man die ja, ik geloof nou niet een complotdenker is, die zei in een tussenzinnetje in zijn reactie op deze boodschap over het volgende doel van Rusland: Ja, het kan natuurlijk allemaal georganiseerd zijn dat dat zo gezegd wordt. Dat zegt eigenlijk alleen een complotdenker die zich afvraagt: Waarom wordt dit nu zo vlak voor Kerstmis weer ons eigenlijk als Kerstboodschap gegeven? Daar wilde ik het bij laten. Ik denk dat iedereen daar zijn standpunt wel in vindt. Maar het is wel typisch: Ik zag dus dat dat vorig jaar precies hetzelfde was.
Wat ik vandaag wilde zeggen is dat Heel veel mensen klagen erover dat de Kerstsfeer niet meer op te roepen is. Dat is al jaren zo dat ik die klachten hoor. En ja, helemaal onbekend is het mezelf ook niet. Wanneer je denkt aan je jonge jaren waarin wij vanuit onze achtergrond nog naar de nachtmis gingen, en je ging dan In de Kerstnacht – vaak wel na een copieus avondeten… naar de heilige mis. En je liep dan door de nacht naar de kerk en ook later, als je weer uit de kerk kwam, en je liep weer terug naar huis, dan was die nacht misschien wel indrukwekkender dan de heilige mis!
Daar ging iets van uit wat je verder eigenlijk vooral leest of hoort in verhalen over Kerstmis. Zoals bijvoorbeeld in: Maria’s kleine ezel. Dat is zo’n boekje waarin prachtige verhalen voor kinderen staan en waarin deze betoverde sfeer op alle mogelijke wijzen beschreven wordt. En dat kon je toch zelf echt ook beleven. Dat is inderdaad nu wel heel erg moeilijk geworden. Maar dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat het geloof in het Kerstfeest niet meer zo alomtegenwoordig is, om het maar voorzichtig te zeggen. En dat de mensen om de een of andere reden toch nog Kerstmis willen vieren, zelfs met heel veel flair, maar dat datgene waar het eigenlijk een viering van is, zo ongeveer vergeten wordt En wanneer je dan met je familie of met je vrienden een prachtig samenzijn hebt, dan zit in die gezamenlijke maaltijd nog wel altijd dat wat het oorspronkelijk was. Namelijk een feest waarbij gevierd werd dat er een kindje geboren was dat een heel bijzondere opgave zich had gesteld, en dat zo’n sterke werking heeft gehad, dat het een religieuze stroming heeft voortgebracht die toch tot in de huidige tijd nog prominent aanwezig is. Dat was eigenlijk toch het Kerstfeest, de geboorte van Jezus. En daaromheen hebben we de herders in het veld die onder een sterrenhemel de verkondiging krijgen dat dat kindje geboren is. Daar beleef je dat wat sterren zijn. Als je ze al niet meer, wanneer je naar de nachthemel kijkt, zelf beleeft, dan is daarin toch nog voelbaar wat de sterrenhemel eigenlijk is. En natuurlijk aan de andere kant de drie koningen die zelfs door een ster geleid worden op hun weg. Die betovering, die heiligheid die uitgaat van die beelden, die kunnen we toch eigenlijk niet missen en ja, wanneer je dan gaat verdiepen in wat de Kersttijd nu eigenlijk is, dan kom je het principe van de 13 Heilige Nachten tegen. Dat is iets wat ik In mijn jeugd nooit van gehoord heb. Ik heb dat eigenlijk pas leren kennen toen ik de anthroposofie leerde kennen En als je je dan daarin verdiept, dan blijkt dat een oeroud begrip te zijn maar van een heel andere orde dan In de tijd na Christus. Wanneer we de maanden bekijken dan hebben wij dan eens 30 dagen dan is 31 dagen. En één keer 28 dagen, soms 29.
En dat bij elkaar brengt ons op 365 dagen. Maar in Vroegere tijden werden de maanden nog echt aan de stand van de maan gekoppeld, en was dus een maand min of meer 14 dagen op en 14 dagen af, dus 28 dagen. En wanneer je dat twaalf keer hebt, dan heb je dus dagen over. Dan heb je twaalf dagen teveel. Je hebt dertien nachten over en die werden dan gezien aan het eind van het jaar als de dagen en nachten waarin de goede geest min of meer zich terug trok en er een sterke werking van het boze was. En daarvoor bestonden er rituelen waarmee de mensen dan die boze geest van zich af wisten te houden. Maar het was dus eigenlijk de meest duistere tijd van het jaar. Ja, dat is toch een ongelooflijk interessant gegeven Dat je wanneer je de maan als gids zou houden voor de maanden dan kom je dus inderdaad 12 dagen, 13 nachten te kort. Nu is het te danken, wat mij betreft, aan de anthroposofie dat je iets heel anders mag beleven in die Twaalf Heilige Dagen en Dertien Heilige Nachten. En wel dat je in die tijd juist de komst van het licht op aarde mag beleven. Daar waar het duister het allerdiepst is – en dat is ook in de natuur zo tenslotte, we hebben vandaag de kortste dag, en het duurt nog wel even voordat we merken dat de dagen ook weer langer zijn geworden. Dus in die allerdiepste duisternis in de natuur schijnt een Onzichtbaar Licht dat geboren is juist In deze tijd van de allerdiepste duisternis. Dat zou ons toch moeten aanspreken? Alleen die gedachten al dat het zo is dat wanneer de nood het hoogste is, dat dan echt de redding nabij is? Wanneer we vertwijfelen over de duisternis die in onze tijd heerst dan mag je in die duisternis toch voelen, dat juist door die diepe duisternis het licht schijnt. En dat is het begrip of het principe van de twaalf heilige dagen, dertien Heilige Nachten. In een tijd waarin dus eigenlijk, zou je kunnen zeggen, de aardse kracht het sterkst is en de geest het minst lichtend erin kan werken, dat juist in die tijd het Kindje geboren wordt dat het licht der wereld is. Uit de anthroposofie heb ik dan opgenomen dat het mogelijk is om In de dertien Heilige Nachten een dagelijkse meditatie te doen, die wisselt. Een meditatie op 12 principes die je begint op Kerstavond, en die je eindigt op 5 januari, waarbij dan de dertiende nacht een terugblik mag zijn. Op die manier bereid je je spiritueel voor op het nieuwe jaar. Een voorbeeld: Er zijn genoeg twaalfheden waar je naar kunt kijken om daar je meditatie op te doen. Maar bijvoorbeeld is er een lijstje van twaalf maanddeugden die oorspronkelijk van Blavatsky komen en die Rudolf Steiner in zijn aanwijzingen voor een esoterische scholing overneemt en geeft. Die zijn er bijvoorbeeld. Maar je hebt ook de de twaalf oproepen uit de Bergpreek En zo zijn er heel veel mogelijkheden om iets te kiezen waar een soort van ontwikkeling in zit, die je dan in die 12, 13 nachten mediteert, waardoor het komende jaar echt geheiligd wordt. Die kracht die in de 13 Heilige Nachten is, die kun je leren voelen en die kun je dan ook weer voelen in het Kerstfeest. Maar je moet er wat voor doen Het is niet meer zo dat wanneer je een Kerstboom hebt met kaarsjes, en je vindt dat mooi en je geniet daarvan, dat dat op zich, doordat die Kerstboom het Kerstdiner verlicht, je in een Kerststemming brengt. Ook het gaan naar de kerk heeft dat effect niet meer. We moeten in onze moderne tijd zelf actief worden. En dat kun je toch, je kunt toch zelf iedere avond vanaf Kerstavond een poging doen om je gemoed te verdiepen? En ga dan ook naar buiten, ook als het bewolkt is en je ziet de sterren niet! Wanneer je een poging doet om in die duistere nacht te voelen, te beleven, wat daar is, dan zul je het leren. Eerst kun je het niet. Maar je zult het leren om dan die Heilige Stilte die alleen in deze tijd beleefbaar is, gewaar te worden. Dat is wat ik voor Kerstmis wilde zeggen. Ik wens iedereen een Zalig Kerstfeest! En een daarop volgend geestdoordrongen 2026!
Een reactie
Heel mooi onderwerp voor deze biezondere tijd en moge er daar meer mensen aandacht aan wijden .
Ik volg reeds enkel jaren het boek van Prokofieff over de ’12 heilige nachten en de hemelse hiërarchieën ‘. Deze worden beschreven als zijnde een kosmische ladder ‘Van Jezus tot Christus’ tussen enerzijds de oermens Jezus van Nazareth en de hoogste geest van de Kosmos , Christus als godszoon en de heilige Geest .
Elke dag een andere sterrenbeeld en lees en mediteer dan over in de loop van de dag en vandaan de 27 ste is een heel belangrijk teken van de Steenbok ,dat de aartengelen behelst en de geestelijke en fysieke zon en het geestellijke licht dat zij schiepen .., want. deze engelen deden ook bij ontwikkeling in de Oude Zon hun werkingen . Ben begonnen bij de Vissen en gisteren die mooie Waterman met zijn vloeiende waterige etherische krachten gedaan en zal eindigen bij de Ram , dat is de geestelijke poort vanwaar door de Christus uit de hoogste makrokosmos aan gene zijde van de fdierenriem gelegen Vadersfeer onze kosmos betrad . Een mooie eindejaars nog aan allen gewenst .