De Waarheid Horen

We spreken nog steeds over de waarheid en ik roep nog eens in herinnering de uitspraak van Aristoteles, als iets zo is en je zegt dat het zo is, dan is dat waarheid, als iets zo is en je zegt dat het niet zo is, dan is dat onwaarheid, en dat kun je dan ook nog omkeren. Nou is dat met eenvoudige feiten natuurlijk nog wel redelijk na te volgen, maar zodra iets wat ingewikkelder wordt, dan wordt het ook moeilijker om te zeggen dat iets zo is en dat het dan ook correspondeert met dat het werkelijk zo is. Als ik zeg in mijn tuin staat een kastanjeboom, ja, dat valt te verifiëren, maar wanneer ik een uitvoerig verhaal vertel en iemand vertelt dat na, dan is dat veel moeilijker in de eerste plaats exact na te vertellen en in de tweede plaats te verifiëren of dat ook werkelijk zo gezegd werd.

Waarheid in het Leven

De vorige keer heb ik het een en ander over waarheid geprobeerd te zeggen. Ja, en het is natuurlijk altijd maar een kwartiertje ofzo, langer wil ik dat ook niet doen, omdat ik vind dat dat voor een video op YouTube niet geschikt is. Ja, een kwartiertje kun je natuurlijk niet heel veel zeggen, en daarna komt aan de hand van de reacties, en ook aan de hand van wat ik zelf beleef aan wat ik gezegd heb, nog het een en ander erbij. En zo moest ik denken aan de bekende uitspraak van Aristoteles over de waarheid, die zegt wanneer iets zo is, en je zegt dat het zo is, dan is dat waarheid. Wanneer iets zo is, en je zegt niet dat het zo is, dan is dat geen waarheid. Wanneer iets niet zo is, en je zegt dat het niet zo is, dan is dat waarheid.

Wanneer iets niet zo is, en je zegt dat het wel zo is, dan is dat niet waarheid. In onze tijd brengt dat een glimlach op ons gezicht, want dit lijkt wel een waarheid als een koe. Zo simpel gezegd, en toch is het natuurlijk wel de kern van wat waarheid is, namelijk overeenstemming tussen datgene wat gezegd, geschreven, gedaan wordt, en zoals het is, zoals de feiten zijn.

Elektromagnetisme

Ik wil vandaag, met het oog op de komende herfst, waarin wij opnieuw onze denkkrachten kunnen ontwikkelen, iets bespreken met betrekking tot meditatie. Wanneer wij mediteren en ook wanneer wij proberen ons tot het zuivere, zintuiglijkheidsvrije denken te verheffen, dan zijn er enkele hindernissen die wij daarbij hebben, en het allereerste wat natuurlijk noodzakelijk is, is dat wij deze hindernissen herkennen. Wat vaak gebeurt, is dat de mens gaat zitten en met de meditatie begint, zonder zich er werkelijk op voor te bereiden dat men iets begint wat boven het alledaagse leven zou moeten uitgaan.

Dit sprookje heeft een happy end, dat eindigt goed en het einde is werkelijk, dat de brug over de afgrond zich opgericht heeft. In het begin van het sprookje is het nog zo, dat de mens wel vanuit de hemelse wereld in de aardse kan afdalen, maar wanneer hij eenmaal in de aardse wereld met het zintuiglijke bewustzijn thuis is, ja dan kan hij met het bewustzijn eigenlijk niet zonder meer weer terug, in de slaap, na de dood, maar met het aardse bewustzijn is dat een onmogelijkheid. Aan het einde van het sprookje is er dan min of meer een vrij verkeer tussen bewustzijn van de aardse wereld en bewustzijn van de hemelse wereld.

Waarheid

Ja, we zijn weer eens terug, in de warme zomer hebben we ons toch wat teruggetrokken, wat betreft de video’s althans, en nu ga ik proberen om de draad weer op te pakken. Ik wilde om te beginnen een gevoel, een gewaarwording bespreken die steeds sterker wordt. Ik heb in, nou ja, ik denk dat dat de jaren negentig geweest is, geprobeerd om met een hoogleraar in de Oosterse filosofie te komen tot een promotie onderwerp met betrekking tot enerzijds het ethische individualisme van Rudolf Steiner, en anderzijds de theorie van het communicatieve handelen van Jürgen Habermas. Daarvoor had ik een hoogleraar benaderd die de theorie van Habermas in Nederland heeft ingevoerd, bekendgemaakt, en hij had me bemoedigd om dat te doen, maar er moest alleen iemand komen die meer de spirituele kant van deze tegenstelling zou kunnen belichten.

Dit sprookje heeft een happy end, dat eindigt goed en het einde is werkelijk, dat de brug over de afgrond zich opgericht heeft. In het begin van het sprookje is het nog zo, dat de mens wel vanuit de hemelse wereld in de aardse kan afdalen, maar wanneer hij eenmaal in de aardse wereld met het zintuiglijke bewustzijn thuis is, ja dan kan hij met het bewustzijn eigenlijk niet zonder meer weer terug, in de slaap, na de dood, maar met het aardse bewustzijn is dat een onmogelijkheid. Aan het einde van het sprookje is er dan min of meer een vrij verkeer tussen bewustzijn van de aardse wereld en bewustzijn van de hemelse wereld.

De Opwarming van de Aarde

Het is hier nog altijd heel warm, al is de temperatuur 10 graden gezakt. We hebben vorige week hier temperaturen van boven de 40 graden gehad, wat uniek is voor dit gebied. En daar is natuurlijk heel veel over te doen. Uiteraard wordt de oorzaak gezien in de opwarming van de aarde en ik wil ook helemaal niet zeggen dat die er niet is. Maar het is wel de vraag in hoeverre de verdere interpretatie van dit gebeuren juist is. Ik vind natuurlijk van niet, dat is duidelijk.

Dit sprookje heeft een happy end, dat eindigt goed en het einde is werkelijk, dat de brug over de afgrond zich opgericht heeft. In het begin van het sprookje is het nog zo, dat de mens wel vanuit de hemelse wereld in de aardse kan afdalen, maar wanneer hij eenmaal in de aardse wereld met het zintuiglijke bewustzijn thuis is, ja dan kan hij met het bewustzijn eigenlijk niet zonder meer weer terug, in de slaap, na de dood, maar met het aardse bewustzijn is dat een onmogelijkheid. Aan het einde van het sprookje is er dan min of meer een vrij verkeer tussen bewustzijn van de aardse wereld en bewustzijn van de hemelse wereld.

Zuivere Waarneming

Enkele weken geleden heb ik gesproken over de brug over de afgrond en daarna komen er altijd interessante reacties. Eén reactie luidde dat er eigenlijk twee moeilijkheden zijn bij de ontwikkeling van het zuivere, door de wil doordrongen denken. Dat is enerzijds dat de zintuiglijke waarneming toch altijd ook persoonlijk is, dus niet zuiver, en anderzijds dat onze omgeving ons zeer veel problemen bezorgt, doordat wij voortdurend achter het scherm zitten. Zo zegt men dat in het Nederlands.

Dit sprookje heeft een happy end, dat eindigt goed en het einde is werkelijk, dat de brug over de afgrond zich opgericht heeft. In het begin van het sprookje is het nog zo, dat de mens wel vanuit de hemelse wereld in de aardse kan afdalen, maar wanneer hij eenmaal in de aardse wereld met het zintuiglijke bewustzijn thuis is, ja dan kan hij met het bewustzijn eigenlijk niet zonder meer weer terug, in de slaap, na de dood, maar met het aardse bewustzijn is dat een onmogelijkheid. Aan het einde van het sprookje is er dan min of meer een vrij verkeer tussen bewustzijn van de aardse wereld en bewustzijn van de hemelse wereld.

Geluk. Overwegingen

Toen ik me ging bezinnen op wat is nu eigenlijk dan toch geluk, dan kom je er al snel achter dat dat eigenlijk niet in woorden uit te drukken is, en dat het ook heel verschillende betekenissen heeft het woord geluk. Ik denk dat we het het meest gebruiken in de zin van tegengesteld aan pech. Ik heb geluk gehad, gelukkig is het goed gegaan, een vorm van toeval wat je in positieve zin overkomt, dat wordt vaak gebruikt als geluk.

Dit sprookje heeft een happy end, dat eindigt goed en het einde is werkelijk, dat de brug over de afgrond zich opgericht heeft. In het begin van het sprookje is het nog zo, dat de mens wel vanuit de hemelse wereld in de aardse kan afdalen, maar wanneer hij eenmaal in de aardse wereld met het zintuiglijke bewustzijn thuis is, ja dan kan hij met het bewustzijn eigenlijk niet zonder meer weer terug, in de slaap, na de dood, maar met het aardse bewustzijn is dat een onmogelijkheid. Aan het einde van het sprookje is er dan min of meer een vrij verkeer tussen bewustzijn van de aardse wereld en bewustzijn van de hemelse wereld.

Brug over de Afgrond

Hoe bouwen wij de brug over de afgrond tussen het zintuiglijke bewustzijn en het hemelse bewustzijn, dat is toch de grote vraag in onze tijd en er zijn natuurlijk zeer veel stromingen, spirituele stromingen, die zich daarmee bezighouden, met deze vraag en het antwoord daarop. Voor mij is het de antroposofie, die eigenlijk het zekerste antwoord daarop geeft. Maar het was reeds Johann Wolfgang von Goethe, die de hele vraag bekeken heeft en in een sprookje verteld heeft.

Dit sprookje heeft een happy end, dat eindigt goed en het einde is werkelijk, dat de brug over de afgrond zich opgericht heeft. In het begin van het sprookje is het nog zo, dat de mens wel vanuit de hemelse wereld in de aardse kan afdalen, maar wanneer hij eenmaal in de aardse wereld met het zintuiglijke bewustzijn thuis is, ja dan kan hij met het bewustzijn eigenlijk niet zonder meer weer terug, in de slaap, na de dood, maar met het aardse bewustzijn is dat een onmogelijkheid. Aan het einde van het sprookje is er dan min of meer een vrij verkeer tussen bewustzijn van de aardse wereld en bewustzijn van de hemelse wereld.

Een Oervergissing

Ja, wanneer je leeft in deze wereld, dan zie je toch werkelijk dat er een steeds chaotischer beeld ontstaat, een soort waanzinnige onwaarheid die niet alleen in mensenhoofden en harten zich afspeelt, maar die ook op het wereldtoneel in feiten zichtbaar wordt. Je kunt er eigenlijk niks meer mee. Je zou het liefste je ergens op de Mookerhei terugtrekken in een hutje en verder geen krant en geen telefoon en niks meer hebben en nog maar een beetje doorleven zoals het nou eenmaal zich voordoet.

De Lotusbloemen en de Apocalyps

Enkele weken geleden kwam er een nieuw boek van mij uit, dit, ‘de lotusbloemen en de apocalyps’. En ik wil dat vandaag, ja, met een blik daarop presenteren. Normaal kent men de apocalyps als de openbaring van de eindtijd. En in deze zin lijkt zo’n boek zeer actueel te zijn, want het woord apocalyps vinden wij veel in onze tijd, wij horen het veel, wij lezen het veel, want het heeft in deze woeste tijd waarin wij leven de schijn dat het een eindtijd is.