Inwijding: De Toeschouwer

Ik heb de vorige keer gesproken over de inwijding en over de zelfopvoeding. En ik heb daarbij gezegd dat in de oudheid de leerlingen werden uitverkoren en dat in de huidige tijd de mens zichzelf uitkiest. Nu is het zo dat ik mijn video’s doorgaans beperk tot ongeveer twintig minuten, omdat ik dit medium niet echt geschikt vind voor langere uiteenzettingen. Het nadeel is echter dat je dan altijd maar heel weinig kunt zeggen en dat wat je zegt daardoor al snel iets extreems krijgt.

Vrij Denken

Na de video van vorige keer met de titel ‘Onafhankelijk Oordeel’, kreeg ik natuurlijk reacties. Die staan niet alleen onder de video, maar ik krijg af en toe ook e-mails met reacties. En één daarvan wees mij erop op het feit dat als je wat ouder bent en je kijkt terug naar je jeugd, dat je dan toch eigenlijk zou zeggen: in die tijd waren de mensen nog veel meer afhankelijk van het oordeel waarin ze werden opgevoed dan in de huidige tijd. We zijn veel vrijer in feite geworden om het te wagen iets te denken wat bijvoorbeeld een revolutionair karakter heeft. En dat bedoel ik niet revolutie in de grote zin. Maar, revolutie in de zin van dat je echt iets anders wilt dan wat er gebeurt. Dat te denken, dat is iets wat in de moderne tijd toch in feite steeds meer mogelijk wordt, wanneer je denkt aan de jaren vijftig van de vorige eeuw.

De Inwijding: Zelfopvoeding!

De vorige keer heb ik over de inwijding gesproken, en dat wil ik ditmaal nog voortzetten. Eigenlijk raakt men daar natuurlijk nooit over uitgesproken. De tijd waarin wij leven is een heel bijzondere, wanneer wij ons op de inwijding betrekken, want wij kunnen in onze tijd werkelijk zelf beslissen of wij de weg van de inwijding willen gaan, en dat is werkelijk iets bijzonders. Want wij moeten ons voorstellen: als wij aan oude tijden denken, waarin er mysteriën waren, waar men ingewijd kon worden; daar werden de leerlingen werkelijk daarvoor uitverkoren, en zij hadden zware beproevingen te doorstaan om ook te mogen blijven. De inwijding zelf werd in de school voorbereid, maar wanneer de leerling of de leerlinge dan zover was dat de inwijding voltrokken kon worden, dan werd dat aan de leerlingen voltrokken.

Onafhankelijk Oordeel

Ik zit heerlijk in de herfstzon tussen twee regenbuien in en bezin me op de afgelopen week, toen in Nederland de verkiezingen waren. Die hebben een grote verrassing gebracht en ja, dat leidt er natuurlijk vervolgens toe dat je je dan toch gaat bezinnen op de vraag: hoe kan het toch zijn dat er een uitslag komt die zo ver van de peilingen afstaat en die zo’n grote verrassing is voor iedereen? Wat is er nou eigenlijk gebeurd waardoor dat in korte tijd in de Nederlandse bevolking zo veranderd is? En het gaat mij dan niet zozeer om de vraag in dit specifieke geval, maar meer om een algemene vraag: hoe dat nou in onze tijd werkt.

De Engelen in het Levenslichaam

Een paar weken geleden was ik begonnen met het spreken over een eerste mogelijk scenario wat we zouden kunnen denken om een tegenwicht te bieden, mogelijk, tegen alle andere scenario’s die er zijn. En ik heb toen een stukje uit een voordracht van Rudolf Steiner voorgelezen. Hij zegt dat het werkelijk aan de tijd is dat de mens in zijn tijd, en dan al helemaal in die van ons, inziet dat de zintuigelijke werkelijkheid niet de hele werkelijkheid is en dat we moeten beseffen dat er een geestelijke werkelijkheid, laat ik maar zeggen, vormgevend aan die zintuigelijke werkelijkheid, ten grondslag ligt en dat je die werkelijkheid. die geestelijke werkelijkheid zou kunnen leren kennen doordat je de geesteswetenschap bestudeert. Dat is in onze tijd van het allergrootste belang en dat zou dus eigenlijk het eerste scenario moeten zijn: dat je je een wereld voorstelt waarin de mensen in ieder geval in grote getale niet meer uitsluitend stilstaan bij wat het materiële te bieden heeft, maar ook werkelijk doordrongen zijn van het feit dat er een geestelijke realiteit is.

Het is duidelijk dat hij vond – en dat zal waarschijnlijk iedere ingewijde vinden – dat men eerst moet studeren. En dat laat zich zien daarin, dat in de boeken over geesteswetenschap, bijvoorbeeld de boeken “Theosofie” en ook “Die Geheimwissenschaft im Umriss”, Rudolf Steiner daarin eerst studiemateriaal geeft en pas helemaal aan het einde de inwijdingsweg beschrijft.

En dat heeft zijn goede reden, want als men zich wil ontwikkelen, naar de geest toe, dan betekent dat kort gezegd dat men het ego, dat men het egoïsme wil en ook moet overwinnen. En als men met de oefeningen voor de eigen ontwikkeling naar de geest toe zou beginnen, dan is dat eigenlijk een te sterke egoïstische drang. Daarom kan men zich voorstellen dat gezegd wordt: begin nu eerst eens met de studie.

De Inwijding

In de vorige video’s over anthroposofie heb ik geprobeerd iets uit te werken over de drie- en vierledigheid van de mens, over karma en reïncarnatie, en de laatste keer over het hartdenken. En vandaag wil ik proberen iets te zeggen over de inwijdingsweg, die Rudolf Steiner ons heeft gewezen.

Het is duidelijk dat hij vond – en dat zal waarschijnlijk iedere ingewijde vinden – dat men eerst moet studeren. En dat laat zich zien daarin, dat in de boeken over geesteswetenschap, bijvoorbeeld de boeken “Theosofie” en ook “Die Geheimwissenschaft im Umriss”, Rudolf Steiner daarin eerst studiemateriaal geeft en pas helemaal aan het einde de inwijdingsweg beschrijft.

En dat heeft zijn goede reden, want als men zich wil ontwikkelen, naar de geest toe, dan betekent dat kort gezegd dat men het ego, dat men het egoïsme wil en ook moet overwinnen. En als men met de oefeningen voor de eigen ontwikkeling naar de geest toe zou beginnen, dan is dat eigenlijk een te sterke egoïstische drang. Daarom kan men zich voorstellen dat gezegd wordt: begin nu eerst eens met de studie.

Schermkinderen – Opvoeden van kinderen van 7-14 jaar

Jaren geleden heb ik een boekje geschreven over de opvoeding van het kind, vanaf de geboorte of misschien zelfs wel vanaf de conceptie, tot aan het zevende levensjaar, tot aan de tandenwisseling. Ik vond bij de dichter Novalis een zin die zo ongeveer tot uitdrukking brengt wat ik in dat boekje wilde zeggen, namelijk: Het kind is een zichtbaar geworden liefde. Prachtig! Zo heb ik dat boekje deze titel meegegeven. Dat is al jaren geleden en natuurlijk is vaker de vraag gekomen: Kun je niet ook iets schrijven over het kind in de tweede fase van de ontwikkeling, namelijk van de tandenwisseling tot aan de puberteit? Dat heb ik dan nu geprobeerd en wat ik altijd “doe”, als ik begin met het schrijven van een tekst, dan denk ik eigenlijk eerst erover: wat is nu eigenlijk kern van wat ik zou willen zeggen waarvan ik denk dat dat belangrijk is.

Michaël

Michaël. We leven naar het feest van Michaël toe op 29 september. En ik moet zeggen dat ik, voordat ik de antroposofie leerde kennen, dit feest niet kende. Ik heb het vooral op de vrije school leren kennen, omdat de kinderen daar naartoe gingen. En natuurlijk ook uit het werk van Rudolf Steiner. Het zou bij je kunnen opkomen dat Rudolf Steiner dat feest zelf in gang heeft gezet, maar dat is helemaal niet zo. Het is een heel bekend feest, wat eigenlijk in een heel groot bereik van religies gevierd wordt. Ook echt op 29 september.

Hartedenken

Wij hebben in de antroposofie een soort verwarring met betrekking tot het denken. Het denken is in onze tijd natuurlijk helemaal abstract, en wij kunnen soms ook het gevoel hebben dat het ook harteloos is. En dat leidt ertoe dat wij een verlangen voelen, om over het denken heen te komen naar iets wat weer met het hart vervuld is. Of misschien zonder het te merken, dat wij er niet overheen komen, maar dat wij terugglijden in iets wat tot het verleden behoort. En dat wil ik vandaag proberen iets duidelijker te maken. Antroposofie is een weg tot kennis, en kennen doet men met behulp van het denken. En dat is, geloof ik, ook iets wat de antroposofie niet zo populair maakt, dat wij daarvoor ons denken sterk moeten inzetten.

De engelen in de Ziel

Ik heb een aantal weken geleden een voorstel gedaan om als mensen die andere visies hebben op hoe het met de wereld in de toekomst zou moeten gaan en met de wereld en met de mensheid dat we als zulke mensen concreet zouden worden in onze gedachten. Misschien kunnen we het ook opschrijven hoe we ons dat dan zouden voorstellen. Toen kreeg ik een vraag om zelf daarover iets concreter te worden en onmiddellijk wist ik wat het allerbelangrijkste is vanuit een spirituele visie. Het allerbelangrijkste is dat we als mensen steeds meer en meer beseffen dat het met de wereld gebeurt, dat de wereldontwikkeling en de ontwikkeling. van de mensheid dat dat niet alleen een fysiek zichtbaar beleefbaar gebeuren is, maar dat het ook een spiritueel gebeuren is. En dat is natuurlijk iets wat voor heel veel mensen helemaal niet duidelijk is, maar ook voor heel veel mensen wel. En dat zouden we veel meer in het bewustzijn kunnen brengen, dat we datgene wat we zien gebeuren in de wereld, dat we dat niet alleen opvatten zoals het zich in eerste instantie zichtbaar en hoorbaar aan ons voordoet, maar dat we het ook proberen vanuit een spiritueel oogpunt te beschouwen.